Sprzedałam się góralom

Miniony weekend był bardzo dynamiczny. Wiele się wydarzyło, w powietrzu wiszą kolejne zmiany. Od kilku dni chodzą za mną góry. Strasznie chcę i potrzebuję się tam znaleźć. Zmęczyć nogi i głowę i wpaść na to co i jak powinno toczyć się dalej. Wędrując zawsze wpadam na najprostsze rozwiązania spraw, które z początku wydawały się skomplikowane. Ostatni raz byłam w górach na początku stycznia. Z tamtej samotnej (choć lepiej pasowałoby słowo samodzielnej) wędrówki do Morskiego Oka zwiozłam bezcenne dla mnie wnioski. Na góry można liczyć zawsze, choć do uroków chodzenia powróciłam dopiero niecałe dwa lata temu. Niżej relacja z tego 'pierwszego razu' po długiej przerwie, którą zapisałam w 2012 roku, kiedy ten blog jeszcze nie istniał. Ciekawe, że po każdym późniejszym wyjeździe mogłabym napisać coś bardzo podobnego- na stałość gór i ich majestatyczny spokój można liczyć zawsze. W długi weekend majowy wybieram się w Tatry!

Kierunkowskazy na Hali Rysiance

Doceniaj się!

Kiedy miałam 17 lat, ówczesny chłopak zostawił w moim śpiewniku wpis na jednej ze stron: "Pamiętaj, nikt Cię lepiej nie pochwali niż ty sama". Wydawało mi się wtedy, że brzmi to mądrze choć z perspektywy czasu wiem, że nie miałam zielonego pojęcia co te słowa naprawdę znaczą. Zważywszy na to, że był ode mnie kilka lat starszy, może wiedział lepiej co chce przekazać.

Topię smutki na 7 sposobów

Niedawno w poście "Mam doła- 13 osób lubi to?" pisałam o tym, że publiczne wylewanie smutków nie jest moim zdaniem niczym potrzebnym ani pokrzepiającym. Czasem jednak zdarza się, że smutek wdziera się w nasz nastrój drzwiami i oknami. Są takie momenty kiedy coś nam nie wychodzi, kiedy jesteśmy zmęczeni, kiedy tęsknimy za czymś czego już nie ma albo za czymś co jeszcze nie nadeszło. Ciężko jest się wtedy oprzeć złym emocjom.
Co, zamiast wylewania wiadra żalu na cały świat możemy zrobić, aby nie dać im się pochłonąć? Przedstawiam Wam dziś kilka moich 'miejsc', w których topię smutki. Choć mogą wydawać się oczywiste to w praktyce wypierane są często przez codzienne marudzenie i lenistwo. A moglibyśmy spędzić ten czas nieco produktywniej i z pożytkiem dla swojego ducha i ciała.

Jestę Blogerę- blogosfera w realu

JESTĘ BLOGERĘ to pierwsze spotkanie blogosfery w realu, na którym byłam. Właściwie to przeleciałam przez nie w pędzie między 4,5 godziny zajęć na Uniwersytecie Dzieci a kolejnym spotkaniem 'biznesowym'- dni, które spędzam w Olsztynie zawsze wyglądają bardziej jak walka z czasem niż poukładana sielanka. Dlatego też spotkanie minęło mi szybko i najlepiej przedstawi się w fotograficznym skrócie- pięknych zdjęciach wykonanych przez Fototerapię- N.Jaśkowska., które oddają intensywność tych kilku godzin.

Artyści tworzą. Muzy biegają po poligonie.

Z artystami dobrze bywać, trudno być. Pierwszy artysta pojawił się w moim życiu kiedy miałam 13 lat. Małoletnie zauroczenie, które przewijało się od czasu do czasu mimo zmienności okoliczności. Pierw spotykaliśmy się przy rurkach z kremem, po latach przy alkoholu. My rośliśmy ale charakter naszych spotkań stał w miejscu. Bywaliśmy w swoim towarzystwie. Nigdy jednak nie wytrzymaliśmy w tej artystycznej miłości dłużej niż tydzień, może dwa. Granie na gitarach, potajemne schadzki, kwiaty, koncerty, pianino, gotowanie, filmy przy zgaszonym świetle- każdy detal pod artystycznym napięciem. Poza okresami godowymi, obecne były długie okresy łudząco podobne do włoskich relacji. Dawanie i odbieranie prezentów, ignorowanie, inni chłopcy i inne dziewczyny, z którymi było nam dobrze tylko jakaś niedokończona historia wisiała w powietrzu. Stały był napis pozostawiony przeze mnie na licealnej szafce artysty, który brzmiał: "Po dwóch dniach właściwie nic już nie istniało....". Szafka umieszczona była w tym samym rzędzie, zaledwie kilka metrów od mojej, co było dobrą okazją do obserwowania czy artysta żyje. Spomiędzy szafek zostało zdjęcie i kilka wierszy napisanych w przypływach rozpaczy- cóż, widocznie również mam w sobie pierwiastek artystyczny.