Przedświąteczna walka ze złymi nawykami- START

 Nieśmiało rozpoczynam swoje przygody z blogowaniem w wersji video, z której filmiki możecie znaleźć w trzeciej zakładce "videote-Ka".

Wczoraj, zupełnie spontanicznie, narodził się pomysł przedświątecznej walki ze złymi nawykami. Ja biorę na tapetę przeklinanie a za każde 'wymsknięcie' wykładam 10zł z portfela. W Wigilię podsumujemy i zobaczymy co się z ta kasą stanie....Dlaczego przeklinanie? Skąd się to wzięło i jak wygląda walka ze zmianą nawyków? Tego można dowiedzieć się w filmiku! Zapraszam do dołączania się do zakładów z samym sobą! Do Świąt będziemy się wspierać, motywować i wspólnie postanowimy jak pozbędziemy się pieniędzy uzbieranych w "karnych skarbonkach".
Czekamy na wieści od wszystkich, którzy odważą się spróbować! :) 

Gaszenie pożarów- czyli o relacjach z klinetami w dobie Internetu

W dobie Internetu każdy sprzedający, choćby miał najlepsze intencje i pilnował swojego interesu z najwyższą starannością, codziennie narażony jest na bombę atomową wybuchającą w głośniku telefonu lub na ekranie swojego komputera. Klient, jak każdy człowiek, może się trafić różny. Jednym odpowiadają nasze standardy i jakość, inni choćby dostali bonusy i ponadprzeciętne starania, będą niezadowoleni dla zasady. I OK. Ryzyko wpisane w biznes. Sprzedający jest też kupującym i proces ten powinien rozumieć z punktu widzenia obu stron. Na zjawisku się jednak nie kończy. Internet zapewnia tę dogodność, że każdy niezadowolony klient, bez względu na to czy ma podstawę w faktach czy jego reakcje są oparte bardziej na emocjach wspierających drobne przekłamania, ma w ręku broń o zasięgu globalnym. A Klient zawsze ma rację. Zwłaszcza kiedy nie chcemy żeby bomba ta wybuchła na ekranach setek komputerów, po której skutki pożaru będziemy musieli sprzątać długimi godzinami a i tak pozostaną na naszej drodze zgliszcza.

DZIĘKI!

Dziś będzie krótko ale zwięźle i ważnie. W ostatnich tygodniach docierają do mnie stale sygnały, że to co piszę, pokazuję, nagrywam i robię daje komuś inspirację. Tych 'ktosi' robi się więcej niż jeden i jest to powalające! Nigdy nie myślałam, że mnogość rzeczy, których się podejmuję jest czymś specjalnym. Owszem, dziwiłam się, że inni tak nie robią, jednak jako że jedno po drugim przychodziło do mojego życia po kolei, było to dla mnie najbardziej naturalną normalnością. Tym bardziej teraz, kiedy słyszę, że są osoby, które zainspirowane moimi internetowymi wnioskami na temat kobiet w biznesie kupują książki, jestem zdumiona.

Przyczyny furii dnia codziennego

Przez cały okres dotychczasowego studiowania, tylko raz zdarzyło mi się powołać na pracę czy inne podejmowane działania, w sytuacji kiedy mnie nie było, nie przygotowałam czegoś, nie dosłałam, nie zdążyłam itd. RAZ. W ostatnim dniu składania prac licencjackich do dziekanatu. Gdy w całym zamieszaniu związanym z ostatnimi poprawkami, zadzwoniła do mnie klientka potwierdzić, że widzimy się za 2 godziny na krótkiej imprezie. Był to też jedyny raz kiedy nie ogarnęłam terminów. Po szybkiej organizacji tematu, która zmusiła mnie do opuszczenia uczelni, wróciłam na 1,5 godziny przed zamknięciem dziekanatu, pod drzwi swojej promotorki z rękoma wysmarowanymi farbkami do twarzy i drukarką pod pachą- na wypadek konieczności dodrukowania ostatnich poprawek. Był to JEDYNY raz kiedy tłumaczyłam się, że czegoś nie ogarnęłam bo coś innego było ważniejsze. I nie jestem w stanie zrozumieć dlaczego większość naszego pokolenia potrafi znaleźć dziesiątki wymówek żeby usprawiedliwić to czego nie zrobili. Druga część zdania zaczynającego się od "bardzo przepraszam, że nie dostarczyłem/zrobiłem/przesłałem/itp. ale miałem.....", bez względu na to czy jest prawdą czy mniej lub bardziej bezczelną ściemą brzmi zawsze idiotycznie. Kiedy jest kłamstwem wychodzi żenująco. A żenadę czuje się niezależnie od tego czy jest wypowiedziana czy przesłana mailem.BRAWO MŁODZI DOROŚLI!

Jesienne aktywności

Dwa tygodnie obwieściłam marzenie o wejściu na Triglav, które tym samym zamieniło się w cel z wyraźnym planem. Obwieszczając je publicznie zamieniłam plan ten w zobowiązanie, z którego od czasu do czasu miałam się wyspowiadać. Po dwóch tygodniach informuję, że nie zapomniałam o opisanym marzeniu i to co w tym tygodniu zbliżyło mnie do jego realizacji to odklejenie pośladków od kanapy i samochodowego fotela. Skoro rolkowy sezon już się kończy a bieganie, mimo, że kilka razy próbowałam, nigdy mnie do siebie nie przekonało, postanowiłam chodzić. A na dni, w których dłuższe spacery nie wchodzą w grę, przywiozłam stepmatę, na której skakanie przez kilkadziesiąt minut działa jak aerobik i potrafi nieźle wypocić. Zasadniczo, to o co mi obecnie chodzi to ruch dla podtrzymania kondycji a nie zrzucania kilogramów więc te dwie formy na jesienne i zimowe wieczory myślę, że będą ok aby przetrwać do wiosny i znów gromadzić na koncie rolkowe długie dystanse.
Tyle słowem wstępu i coby było jeszcze bardziej kolorowo...zapraszam do obejrzenia nagrania z dzisiejszego spaceru :) Moje pierwsze i (kto wie?) może nie ostatnie kroki w Videoblogowaniu :)