Część rozkmin zwiezionych z gór.

Ostatnie dni spędziłam w podróży, która była mi potrzebna bardziej niż tlen. Podróż spontaniczna i ponad wszystko zaskakująca. Gdy pociąg odjeżdżał z pierwszej stacji dworca, zanotowałam: "Pierwszy raz od tak dawna poczułam niezwykłą radość. Po długich tygodniach wyżymania nerwów do granic możliwości poczułam, że na cztery doby stałam się na prawdę wolnym człowiekiem" (3.01. g.19:44). Może nie wróciłam spokojniejsza ale na pewno odważniejsza.

Noworoczne postanowienia

"Jesteś tą badaczką wstydu, która przeżyła załamanie!".
Byłam psychicznie wyczerpana, spojrzałam na nią i odparłam: "To było cholernie duchowe przebudzenie". Odpowiedziała, że wie, i że obejrzała mój wykład z koleżankami w klubie czytelniczym. Przeczytały też moją książkę i okrzyknęły się "załamanymi laskami". Ich motto to: "Jesteśmy załamane i jest wspaniale!"
(..)

Od "Grzeczne dziewczynki nie kręcą interesem" wszystko się zaczęło

Książka "Grzeczne dziewczynki nie kręcą interesem" Caitlin Friedman i Kimberly Yorio była pierwszą biznesową pozycją, która wpadła mi w ręce. Przypominając sobie momenty, w których ją czytałam, widzę (bo jestem wzrokowcem i w głowie odszukuję w pierwszej kolejności obrazy), że miałam wtedy jeszcze długie czarne włosy po moim przedstudniówkowym farbowaniu. Idąc dalej tą drogą dedukcji, doszłam do tego, że był 2009 rok a ja jako święcie przekonana o słuszności swoich wszelkich kaprysów 19-latka właśnie wydawałam wszystkie zaoszczędzone podczas pracy w poprzedniej firmie pieniądze aby z szerokim uśmiechem wkroczyć do grona przedsiębiorców.

Jeden raz o tej gorszej stronie

Po raz pierwszy w życiu mam pelne przekonanie, że wiem, w którą stronę chcę iść. Że coraz mniej się robi przypadków a coraz bardziej droga zaczyna kierować w jedną stronę. Duże ambicje nie mają zbyt wielu zwolenników. Od dłuższego czasu czuję, że idę po tej drodze sama. Że osoby, które powinny trzymać kciuki najmocniej, tak szczerze odetchnęły by z ulgą gdyby przez przypadek mi się nie udało.

grudzień- miesiąc na szóstkę z plusem!

Uwielbiam grudzień! Po podłym listopadzie, pierwszy dzień grudnia jest wybawieniem w moim kalendarzu- co brzmi śmiesznie, biorąc pod uwagę nawał grudniowej pracy.
Dlaczego tak się dzieje i co takiego jest w tym grudniu?
Po pierwsze: W grudniu zdecydowanie nie cierpię na nadmiar wolnego czasu i odpoczynku. Z natury, jestem organizmem, który męczy się bardziej nie wiedząc co ma ze sobą zrobić niż robiąc zbyt wiele rzeczy w zbyt szybkim tempie. Uwielbiam grudniowy harmider. Uwielbiam dziesiątki rzeczy, które trzeba podopinać zanim się o nich zapomni. Uwielbiam to produktywne zmęczenie. I uwielbiam profity, które przychodzą po grudniowym nawale pracy razem z nadwyżką gotówki.
Po drugie: Łowię świąteczne ozdoby. Jestem absolutną fanką świątecznego klimatu na ulicach. Uwielbiam światełka, które ozdabiają latarnie i choinki, które zdobią centra miast. Zwracam uwagę na wystawy w firmach, galeriach handlowych, na sklepowych witrynach. Łapię magię tego świetlistego wystroju, dzięki któremu atmosferyczne zimno robi się nieco cieplejsze.